Een stad om te zoenen

'Als de zon straalt, straal terug' is de eerste 'repin' van deze Bevrijdingsdag 2013. Met dank aan Loesje. Past helemaal bij ons heerlijk weekendje Belgisch Mechelen dat we net achter de rug hebben. Ook wij lieten ons verleiden door een paginagroot artikel in de weekendbijlage van De Volkskrant om een keer Antwerpen, Brussel, Leuven of Gent in te ruilen voor Mechelen, nog geen 20 kilometer boven Brussel en dus 141 km van Gulpen.

We zijn het volstrekt eens met die coole, trendy verkoper van Supergoods (ecologische kleding & design) in de Onze-Lieve-Vrouwestraat: de kop boven dat bewuste artikel ('Belgisch Berlijn') is wat te ambitieus, maar de stad maakt haar slogan 'om te zoenen' zeker waar. Hier komen we terug!

Voor wie ook een keer bij onze zuiderburen anders verleid wil worden, delen we graag de volgende tips:
- Slapen in het voormalige klooster  en kerk St.Martin's Patershof: ook een visuele belevenis. En voor zoveel hotels geldt ook voor dit: wachten om een mooie online aanbieding.

 

 - Ontbijten bij Sister Bean in het hoekje van de Vismarkt, met zelfgemaakte notenbrood en dat geldt ook voor de chocopasta, honing en jam. Het bio-eitje, het sapje en een goede kop koffie voor minder dan een tientje zorgen ervoor dat je de dag meteen goed begint. We ruilen het voospelbaar ontbijt in een hotel trouwens altijd in voor een dagstarter in een lokale kroeg. Hebben we nog nooit spijt van gehad.

 

 

- Loodrecht op de Vismarkt vind je de Begijnenstraat, met bepaald geen uitnodigende aanblik als je het steegje inkijkt. Maar iets verderop tref je er leuke straattuintjes, een uitstekend restaurant (Graspoort) en op 23 een relaxte wijnbar (Unwined) aan. Aan de voet van de St. Romboutstoren ligt er ook nog de Barromundo Loungebar waar je 's avonds heerlijke cocktails kunt drinken.

  

Straattuintje naast restaurant Graspoort in Begijnenstraat

 

Heerlijk ontspannen op de Vismarkt in Hartje Mechelen

 

- De weg tussen de kathedraal en het postkantoor leid je via een leuk pleintje (in de winter schijnt hier de Lord Nelson's Bar & Grill de juiste ambiance te hebben) en de Oude Beggaardenstraat (met het pittoreske Groen Waterke) naar het zeer indrukwekkende Holocaust-museum Kazerne Dossin. Dat mag je niet missen. Nog nooit werd voor ons WO2 zo persoonlijk gemaakt en daardoor zo indringend.  

Groen Waterke

Beeldengroep Dossin

 

Van al deze mensen die het niet hebben gered vind je

 persoonlijke eigendommen terug. Het grijpt je naar je keel.

 

Kazerne Dossin zorgde voor een onvergetelijke 4 mei

 



- Op zaterdag maakt de Grote Markt haar naam het meest waar als er tientallen kramen staan. Op doordeweekse dagen is het er aangenaam toeven, waarbij onze voorkeur de Irish Pub op 24 heeft. Tijdens de markt ontdekten we bij de traditionele viskraam opeens een hektafeltje voor oesters en bubbels. 'Belsjer' kan het haast niet. Wie onder de Grote Markt parkeert, heeft recht op... het lenen van een fiets, een boodschappentas of een paraplu.

 

 

 Oesters en bubbels bij viskraam

 

 

 - Mechelen heeft een  ruim winkelaanbod. Zelf genoten van de prachtige boekhandel De Zondvloed in de Onze-Lieve- Vrouwestraat. Mechelen is een paradijs voor wie graag in schoenenzaken komt en kent ook genoeg kleine, alternatieve winkeltjes:

http://www.livinginmechelen.be/er-op-uit/alternatieve-shoproute/

 

- En zoals in elke Belgische stad kun je je er -in alle prijsklassen- culinair laten verwennen. Wij hebben o.a. genoten van de visbrochette in De Mille in de Nauwstraat (het steegje naar de Vismarkt met ook de bekendste kroeg van Mechelen, De Gouden Vis) en de speciale koffie in de enige echte Mechelse espressobar, Kaffee-ine in alweer de Onze-Lieve-Vrouwestraat.

 

 De visbrochette van De Mille

 

Leuke kroegen in de Nauwstraat

 

Koffie in espressobar Kaffee-ine

 

Kaffee-ine bar van binnen....

 

en van buiten.



Tot slot: Mechelen vastgelegd in een paar details:

 

Ook een TEDx kan tegenvallen

Een fanatieke fan is kwetsbaar. Je favoriete club verliest altijd wel een keer onnodig. Het beste boek volgens je persoonlijke smaak verliest aan kracht door een matige verfilming. Dat restaurant waar je je gevoelsmiljonair waant, is juist die ene dag gesloten. Of je gaat, net zoals ik afgelopen dinsdag, naar Leuven en ontdekt dat ook een TEDx in een stad waar je zo van hebt leren te houden geen garantie voor een waardevolle dag is.

‘Na Antwerpen, Hasselt, Amsterdam, Heerlen en Roermond behoor ik tot de grote, harde kern van TEDx-supporters.’ Dat dacht ik althans. Maar dinsdag reed ik om 19 uur weer naar huis met de twijfel van een supporter, die niet weet of hij na een pijnlijke degradatie nog een seizoenkaart zal kopen.

Oh ja, met de omgeving – een sfeervolle, antieke zaal in de stadsschouwburg – was niets mis. De fraai uitgelichte dj als warming-up deed de zoveelste bijzondere TED-Experience vermoeden.
 

 
Enkele  aangekondigde thema’s wekten louter nieuwsgierigheid op. ‘Hoe Facebook ons ongelukkig maakt’, ‘Virtual Reality als wapen tegen trauma’s’, een methode om mensen met beginnende Alzheimer aan een beter leven te helpen, nieuwe ontwikkelingen op het gebied van 3D-printing en het Paradijs volgens een 11-jarig meisje. Daarvoor ben je toch zeker bereid om de nieuwe koning en vooral koningin van ons land later die dag pas in de herhaling te zien stralen?

Maar het ging dinsdag in Leuven eigenlijk al mis vanaf de eerste minuten . Daarin werkte onze landgenoot Koen Damhuis, toch succesvol schrijver van ‘De Virtuele Spiegel: Waarom Facebook ons Ongelukkig maakt’ door een verkeerde ademtechniek op mijn zenuwen.

Hij zorgde daarmee als eerste voor het besef dat een TED Talk – na zoveel goede online voorbeelden – alleen nog echt te pruimen is als alles klopt: de omgeving, het thema maar vooral ook het vermogen van de spreker om een goede storyteller te zijn. Anders wordt te pijnlijk duidelijk dat deze formule vanwege het ontbreken van elke vorm van interactiviteit tussen spreker en publiek waarschijnlijk zijn langste tijd heeft gehad. Aan dit inzicht leverde zeker een bijdrage de robotachtige presentatie van Brenda Wiederhold over de aanpak van trauma’s, hoe interessant haar invalshoek ook was.

Het gold zelfs voor de presentatie van de ongetwijfeld geniale, nog zeer jonge Kasper Bormans - volgens het programmaboekje notabene 'personal communication advisor van internationale politici en organisaties' (!) - over hoe hij Alzheimer-patiënten in een vroeg stadium denkt te kunnen helpen. Ik denk dat ik zijn verhaal op papier uit bewondering een aantal keren zou lezen, maar op het podium was hij zo zichtbaar zenuwachtig dat ook zijn verhaal veel aan kracht verloor. Ja, dat was deze keer het Euvel van Leuven: al die wetenschappers konden hun ongetwijfeld grote passie en kennis onvoldoende overbrengen. Na de uiterst zweverige talks van Eduardo Estella over ‘Sunflowers, fireflies and organic living’ en Gill Ruidant over ‘The Power of Adversity’ was mijn portie geduld echt op. Ruidant wilde de zaal zelfs doen geloven dat je eerst een zwaar ongeluk moet hebben gehad – na een avond met te veel drank en te geile vrouwen – en gehoord moet hebben dat je vrouw je plotseling verlaat voordat je begrijpt hoe het leven precies in elkaar zit.

Was het dinsdag in Leuven dan louter kommer en kwel? Bijna, maar niet helemaal. Arnout van den Bossche kan best grappig vertellen over de relatie tussen man en vrouw.  

De verleidingsscène met een cello was gewoon leuk.

 

Maar echt geboeid heb ik alleen geluisterd naar professor Dirk de Wachter, die - naast een goed verhaal - wel de techniek en de originaliteit beheerst om zijn verhaal op zijn toehoorders over te brengen. Zijn boodschap: onze maatschappij is veel te veel gefocust op de centrale vraag van deze teleurstellende TEDx: ‘What makes you happy?’

 

Je moet volgens deze auteur van de bestseller ‘Borderline Times’ vooral eerst ‘unhappy’ mogen zijn, wil je daarna in de juiste proporties het echte geluk kunnen vinden en waarderen. Waarschijnlijk was ik daarom voor het eerst na een TEDx bijzonder gelukkig dat ik weer thuis was.   

Andere blog

Op weg naar een kroonjaar dat me echt bezighoudt (60) heb ik een heel jaar uit mijn leven op een andere plek geblogd. Interesse? Ga dan naar http://www.60hoenuverder.blogspot.nl

Eilanden van traagheid

In een klein India-restaurant hielden we vrijdagavond met de kids een culinaire warming-up voor het jaarlijkse Southern Blues Festival. Nog voor het hoofdgerecht, een heerlijke Biryani Kipschotel, ontving ik een verlaat verjaardagscadeau: een combipakket met een duidelijke boodschap. Allereerst het boek 'Leven is nu' van Anselm Grun over de kunst van het ouder worden en de cd 'Old Ideas'van Leonard Cohen.

Zaterdagochtend werd ik ruim acht uur na een zeer memorabele jamsession, waarbij naast allerlei Amerikaanse bluesgiganten als Preston Shannon en Henry Oden ook de pas 13-jarige  (!) Guy Smeets schitterde, met lichte hoofdpijn wakker. Een herkenbare straf als je een avond verplicht Brand in plaats van Gulpener moet drinken. Daarom was er eerst wat snoeiwerk in de buitenlucht en een heel stevig ontbijt voor nodig om te kunnen beginnen aan het boek van de benedictijner monnik Grun. Het eerste hoofdstuk sluit keurig aan bij een aantal adviezen, die mijn omgeving me de laatste tijd opvallend ongevraagd probeert te geven. "Het wordt tijd dat het wat rustiger in je hoofd wordt, accepteer het ouder worden en pas je levensritme wat aan." De monnik heeft daar een mooie omschrijving voor: 'Ga alvast wat vaker op zoek naar eilanden van traagheid'.

Mijn eerste gedachte was, om heel eerlijk te zijn: 'Wat een prachtige titel voor een boek: 'Eilanden van Traagheid'. En mijn tweede: 'Misschien kan ik via twitter mensen aansporen om hun eilanden van traagheid te beschrijven als bijdrage aan weer een nieuw crowdsourcing e-book van importantie.

Maar na het lezen van hoofdstuk 2 begreep ik het allemaal veel beter:
Zaterdagmiddag heb ik in onze woonkamer mijn eigen eiland van traagheid gecreëerd. In de luie stoel met extra kussens luisterde ik in de repeatstand naar Leonard Cohen, met een goed glas witte wijn in de hand en wat blokjes schapenkaas op grijpgrage afstand. Het was zo'n grote cultuuromslag in huize Seeverens dat mijn lief na een paar uurtjes zenuwachtig vroeg: 'Moest jij niet ook nog naar het wielrennen of Borussia Dortmund kijken?'

Het vasteland van tempoversnellingen heb ik echter gisteren niet meer bereikt. Daarvoor voelde het veel te goed op mijn eigen eiland. MIjn kinderen zullen trots zijn. Ik hoor mijn zoon al zeggen: "Nu nog leren er geen blog meer over te willen schrijven, maar zo'n moment alleen te ondergaan...''

Edushock: en hoe nu verder?

Het voordeel van net iets te zwaar en te laat tafelen met vrienden is bij mij dat ik die nacht gegarandeerd veel zal dromen. Vannacht werd weer eens het bewijs geleverd. Soms valt 'the dream after the dinner before' tegen en word ik weer ziek, moet ik afscheid nemen of ben ik betrokken bij een hevig conflict. Ik weet niet of het aan de 'vergeten groenten', het witlof-soepje, mijn favoriete dessertwijn of de Edushock Experience van afgelopen woensdag lag, maar deze keer was het meer een visioen dan een droom.

De droomlocatie was een Mima House -achtige omgeving, een concept waarvoor ik in het Heuvelland wel een paar mooie plekken zou weten. Allerlei interessante mensen vlogen in, vaak zelfs letterlijk. Soms vaag, dan weer HD-helder. Mooie mensen, wijze mensen, grappige mensen, in allerlei soorten en maten. Jong en oud, onbekend en bekend. Luidruchtig en fluisterend, lief en dwingend, maar allemaal betrokken en verlangend naar nieuwe verbindingen.

Ook deze keer begon de ochtend volgens de weekendwetten weer veel te vroeg en dus had ik de afgelopen uren alle ruimte om onder begeleiding van vrolijke vogels betekenis aan de droom te geven. Wie mijn blog van donderdag over Edushock heeft gelezen, weet dat voor mij het echte shockeffect van deze onderwijs-onderstroomconferentie pas wordt bepaald door de noodzakelijke strategie over het vervolg. Wat zien we, ook al op korte termijn, in ons onderwijs terug van al die mooie plannen, brainstormsessies, voornemens en gevoelens? Mijn meest recente droom bevestigt mij in mijn overtuiging dat daarvoor snel een aantal, om in Edushock-termen te spreken, 'onderwijzigers met brainpower' elkaar in Nederland dienen op te zoeken. Natuurlijk onder leiding van Harriet Kollen, die als eerste het Edushock-gedachtegoed vanuit België naar Nederland haalde.

Zelf vind ik een aansprekende leeromgeving een belangrijke voorwaarde voor de nieuwe Academies van het Leven (met dank aan Vera Camilla). Marc en Nicole Maurer van Maurer United (klik de blokjes onder architecture aan) ontwerpen hele mooie duurzame ruimtes, zoals nu alweer bijna tien jaar geleden de Boerenwereldkeuken (zie site). Van dit concept kan ik zo een vertaling naar schoolpleinen bedenken als voorbereiding op het Nieuwe Werken.
Horstship is een milieuvriendelijk, duurzaam, autonoom, energie- en klimaatneutraal leslokaal voor, door en van leerlingen, bedacht als blijvende herinnering aan een overleden docent.
Anne-Marie Rakhorst bracht het cradle-to-cradle concept naar Nederland en haar ingenieursbureau Search weet alles van duurzaam bouwen af. Ze houdt zich nu ook bezig met de transformatie van de vele leegstaande kantoorpanden in ons land naar betaalbare en duurzame woningen, ook speciaal voor jongeren. Waarom kunnen diezelfde kantoorpanden niet geschikt gemaakt worden om invulling te geven aan bijvoorbeeld het gedachtegoed van een levenlang leren?
Rob Lindhout en Ellen Kusters waren al op Edushock aanwezig en houden zich dagelijks bezig met het op een bijzondere manier inrichten van leeromgevingen.
Op TedxEutropolis ontmoette ik het creatieve duo Arnout en Gijs Van Vaerenbergh die in het Belgische Haspengouw een transparante kerk bouwden. Zij hebben ongetwijfeld ook uitzonderlijk creatieve ideeën over hoe je leren in de toekomst kunt vertalen in geschikte leeromgevingen. Kunstenaar Sjef Drummen heeft als onderwijsdirecteur in Roermond bij Niekée al een unieke leer- en leefomgeving gerealiseerd:

Stel je nu eens voor dat je Sjef, Nicole & Marc, de mensen van Horstship, Anne-Marie, Rob, Ellen, Arnout en Gijs samen met jongeren bij elkaar  brengt voor een designsessie over leeromgevingen in de toekomst. En dat je vervolgens hun aanbevelingen in een soort Handboek voor Leeromgevingen vertaalt. Dan levert één aspect van de Edushock-leer ongetwijfeld al een tastbaar en invloedrijk resultaat op. Op dezelfde manier kun je de andere Edushock- thema's ook naar een (nog) hoger niveau tillen, namelijk dat van een tast- en zichtbare vertaling naar de onderwijspraktijk.

Wie heeft daar goesting in?

Nieuwe link:
Dirk de Boe, samen met Bernard Lernout en Pieter Sprangers de Vlaamse bedenkers van Edushock, beschreef in zijn blog hoe actief hij de afgelopen 10 dagen was om dit gedachtegoed te verspreiden: http://blog.edushock.be/#home  

Verleid worden op Edushock

Gelokt en verleid worden door een vrouw. Sandra is haar naam. Op mijn respectabele leeftijd gebeurt dat niet elke dag. Op 7 maart overkwam het me in Nijmegen. Daar stond ik om negen uur in een toen nog ijskoude fabriekshal Vasim om samen met ruim 200 'onderwijzigers' een edushock te ondergaan.

Alles bleek anders op het eerste Edushock onderwijscongres in Nederland. Geen gelikte congreszaal voor deze voorlopers in onderwijsland. Geen workshops over klassenmanagement, het digitale schoolbord of  lesmethodes door de traditionele onderwijsadviesbureaus of -experts. Nee, het (ijzersterke) organiserend duo Harriet Kollen (@bloei in de twitterwereld) en Lotte Renssen van Blits event hadden gekozen voor workshocks over thema's als authentiek spreken, de omgekeerde leerroute van praktijk naar theorie in de Waterfabriek, passion based learning en het vormgeven aan leeromgevingen buiten de schoolmuren. Je kon ook kiezen uit Edu-Art, heldenkunde, het didactische middel van de dialoogtafel, 'kleur bekennen' van Josien Pennings over voorkeursgedrag en de reis van de held. De hernieuwde kennismaking met MyMachine, een bekroond Belgisch onderwijsproject dat voor echte doorlopende leerlijnen zorgt tussen po, vo en mbo, beviel me uitstekend (tip: nog zo'n indrukwekkend onderwijsinitiatief van onze zuiderburen: http://streetwize.be/).

Al die kennis werd me aangeboden in met hekken en zwarte plastic afgeschermde ruimtes, gevuld met stoeltjes met een hoog zit-en-valrisico vanwege de kwetsbare ouderdom en tafels die ik tot dan uitsluitend aan feesttenten koppelde. Denkbeeldhouwer Guido Crolla legde die sfeer overigens op een fantastische wijze vast in een fotoreeks, die je Edushock laat voelen. Beperkt in mijn bewegingsvrijheid en soms last hebbend van de zeer betrokken groep naast ons, ontstonden er toch waardevolle leermomenten vanwege de bereidheid van alle aanwezigen om te willen leren. Hoe gek het ook klinkt, dat is bij docenten niet altijd een vanzelfsprekendheid.

Alleen de warming-up was ook deze keer een filmpje, maar wel meteen een bijzonder, ondanks de wat eenzijdige muziek en een te sombere voice-over:

Daarna was er ook 'live' volop aandacht voor jongeren met een andere kijk op onderwijs. Vera Camilla heeft het reguliere mbo verlaten en leert liever in haar eigen Academie van het Leven. Haar blog over beauty, fashion en  lifestyle heeft dagelijks 13.000 unieke bezoekers. Daar werkt ze soms 10 tot 12 uur per dag aan, maar ze kan er dan ook heel behoorlijk van leven. Een geweldige, gepassioneerde meid met wie het reguliere onderwijs geen raad wist, zeker toen ze op haar blog fijntjes haar mening over haar opleiding formuleerde. Een studierichting, die werd gekenmerkt door een enorm verzuimpercentage en niet te motiveren medestudenten.

Vervolgens betrad Robert van Hoesel, bekend van zijn TEDxYouth optreden, het redelijk geïmproviseerde podium. Ook hij had en heeft moeite met de aanpak in het reguliere onderwijs en is inmiddels een ondernemer (http://www.youngwave.nl/) van wat hij 'de prestatiegeneratie' noemt: 'onbevangen, leergierig en creatief'. Voor wie hem heeft gemist: in MAXX Magazine stond een aardig interview met hem over zijn site voor jongeren met gescheiden ouders. Robert schetste zijn ideale school met veel keuzes voor leerlingen, zowel bij de planning, inhoud als beoordeling van het leeraanbod. Een mooi bestaand voorbeeld daarvan is te lezen op http://abcstudenten.nl/, ook vertegenwoordigd in Nijmegen. En dat allemaal bij voorkeur in een leeromgeving met veel elementen uit de gamewereld, zoals het bereiken van een 'next level', 'masters' en 'learning points'.

Tijdens de lunch ontmoette ik natuurlijk allerlei aardige, meestal bekende mensen uit het alternatieve onderwijscircuit, maar het echte 'wow-gevoel', zoals bij de Inspiratiekaravaan en het NNF , ontbrak op dat moment nog. In een opwelling deelde ik mijn gevoel via een tweet met de wereld: Veel op #edushock heb ik al ooit gehoord & gezien. Ben ik na de voetbal-, onderwijs- en social media-wereld toe aan een nieuwe, vierde wereld? Mooi is dan te ervaren hoe binnen een paar minuten allerlei mensen je meehelpen om zo'n nieuwe belevingswereld te omschrijven. Terugkerende tip: 'misschien is het nu wel tijd voor je innerlijke wereld'. In een kroeg aan het Vrijthof in Maastricht heb ik daar dezelfde avond al goed over gebrainstormd.:)

Maar opeens werd ik gistermiddag ook in Nijmegen weer in mijn ziel geraakt, kreeg ik het spontaan warm, raakte ik opgewonden. Eerst inspireerde Erno Mijland mij al veel meer met zijn bijdrage over de Universiteit van Middelbeers, maar de verleiding sloeg pas echt toe toen Sandra van Kolfschoten het podium betrad. Al enige tijd mag ik haar meemaken in haar kracht: op een zeer eigen wijze nieuwe onderwijsprojecten bedenken en begeleiden. In Vasim verklapte ze haar inspiratiebron en tevens route naar succes: de lokpaarden van Marrum.

Na de Allerheiligenvloed in de nacht van 31 oktober op 1 november 2006 kwamen 200 paarden vast te zitten op een  kwelder bij het Friese plaatje Marrum. Politie en brandweer kregen ze er niet vanaf. Vier ruiters op lokpaarden waren drie dagen later wel succesvol. Sandra: "Ze lieten zich niet imponeren of afleiden en onderscheidden zich door het lef en vertouwen waarmee ze hun eigen operatie inzetten. Voor het onderwijs van de toekomst, voor Edushock dus, zijn ook lokpaarden nodig. Daarvoor is het nodig dat je broedend, scharrelend en zwermend om je heen probeert hoe je de andere onderwijscollega's van hun eiland af krijgt. Dan moet je weten hoe je deuren opent, mensen van de waakvlam haalt en ongekende energie vrijmaakt. We moeten in dat proces onderwijsmensen duidelijk maken dat ze hun klus als welbestede levenstijd zien." 

Sandra heeft de weg naar dat einddoel vertaald in twintig concrete tips, die zij 'lessen in lokpaardschap' heeft genoemd. Ze heeft die aan mij meegegeven en dat inspirerende lijstje ligt inmiddels, uitnodigend voor elke bezoeker, in mijn werkkamer van de TalentenAcademie:

1. Word wakker

2. Omarm een concept dat taal en betekenis geeft aan waar jij voor staat. Liefst meerdere. Dompel je onder. Laatje mee varen en voeren

3. Werk en leer samen met je leermeesters en inspiratoren

4. Laat je inspireren door wat je (nog) niet begrijpt

5. Werk als een dolle aan je eigen meesterschap. Lees alles, weet alles. Blijf leren. Ken iedereen. Het idee van op een paard gaan zitten, is niet genoeg. Je moet ook goed kunnen rijden

6. Zoek partners op dezelfde essentie en waar je mee op vakantie zou willen en kunnen

7. Heb het Lef dingen te doen die je nog nooit hebt gedaan en zeg en zorg dat het goed komt. Wees onverschrokken naïef

8. Maak formeel informeel, congressen, opdrachten, plannen van aanpak, verslagen, ontmoetingen

9. Maak je Levens Werkdag zo mooi mogelijk. Begrijp dat mooi werk ook automatisch goed werk is. Wees waarachtig en laat je raken. Verwar werk met vriendschap en leven. Maak van je werk je leven. Besef dat het levenstijd is die je opmaakt.

10. Hou de dingen kleinschalig, geheim en ondergronds. Niet voor iedereen. Zeker nooit verplicht. Maak iets zo tot object van begeerte

11. Gebruik nieuwe, consistente taal.

12. Weet wat je weglaat. Ken de gangbare modellen en concepten en vervang deze door lichtvoetige versies.

13. Laat je niet vangen. Hoor overal bij en nergens. Beweeg in verschillende groepen en verbind deze.

14. Raak jezelf niet kwijt. Blijf staan voor je zaak. Kies voor de consequenties van je overtuiging. Als je vrijgevig wilt zijn, geef je de meeste rondjes 

15. Geef andere meesters ruimte, podium en licht

16. Doe maar wat. En doe dat toevallig heel goed

17. Buig de regels naar je eigen hand. Of ontduik ze. Of ontregel ze

18. Laat je irritatie de bron zijn van iets nieuws en schoons

19. Geniet ervan maar niet te lang. Blijf nieuwsgierig naar wat nog ontdekt kan worden. Omring je met lokpaarden die jou verleiden van je eigen eiland af te komen

20. Geloof vooral niet wat ik te zeggen heb. Maar onderzoek wat het voor jou betekent om lokpaard te zijn. Hanteer daarbij het principe van vooruit leven en achteruit leren. Naai het genie er achteraf in. Ontdek je eigen meesterschap. En doe dat beter dan ik. Bijvoorbeeld in 5 lessen...

En dit is het bewuste filmpje:

Het mag duidelijk zijn: Sandra heeft me met haar TEDverhaal bijzonder geraakt, verleid én hoop gegeven: dat in mijn oude én nieuwe wereld vooral de persoonlijke ontmoetingen met bijzondere mensen doorslaggevend waren en zullen zijn. Mijn zoektocht naar nog meer Sandra's, Harietten, Lexen, Joyces, Pieten, Kimmen, Theo's, Guido's, Dirken en Lottes is vandaag alweer begonnen.

Op de terugreis drong het besef door dat de deelnemers aan deze eerste Edushock Experience ook na gisteren nog steeds op een eiland in onderwijsland zullen staan, maar in de verte dienen zich reddende lokpaarden aan. Willen zij in hun reddingsactie slagen, zal bij een tweede editie van dit opmerkelijke initiatef ook de vraag op tafel moeten komen: hoe gaan we er met z'n allen voor zorgen dat al dat moois inderdaad een vaste plek in de dagelijke onderwijspraktijk van ons land krijgt? Daarom hoort er bij een follow-up naast de thema's 'discover, dream, design & destiny' ook 'strategy' op het programma te staan.

Eind volgende week verschijnt een mooi e-book over deze eerste editie. Het zou een goede stap naar borging van al die gepresenteerde denkrichtingen zijn als we over een paar maanden een tweede magazine zouden kunnen uitbrengen, waarin de enthousiaste deelnemers van gisteren verhalen over wat zij in hun eigen omgeving allemaal gedaan hebben met de opbrengsten van Edushock Experience 2012!

Links over Edushock Experience:

http://www.muzketier.nl/?p=2494  met de tekst van de tweetserenade

http://www.karinblogt.nl/archives/4041 mooie blog van deelnemer Karin Winters

http://www.trendmatcher.nl/ Een blog over dit event van een digitale onderwijziger

http://www.alain.nl/foto/item/the-edushock-experience.html?category_id=1  prachtige foto's

http://kimravers.wordpress.com/2012/03/08/edushockexperience/ mooie ter plekke getekende visuals
Een YouTube-filmpje van Lex Hupe met een korte sfeerimpressie van Edushock.
Een film op Leraar24 over de omgekeerde leerweg van de Waterfabriek.

Carnaval in al zijn puurheid

Vasten komt traditioneel na carnaval. Anno 2012 schijnt het minder tijd doorbrengen op sociale netwerken ook al vastenpunten op te leveren. Als dat zo is, heb ik er al heel wat tijdens de carnavalsdagen verzameld. Sinds donderdagmiddag 17 uur heb ik me namelijk zes dagen van de digitale buitenwereld afgesloten. Ik liet me tot vannnacht liefst 43 uur heel bewust onderdompelen in het zalige bad van humor, plezier, zingen, dansen, kijken, verwonderen, genieten. Zes dagen leven op sjoes (geen carnavals- noch godendrank kun je zo sensueel uitspreken!), hamburgers met augurkjes en gedroogde, gebakken uitjes, Turkse broodjes met olijven en hete worstjes, ei met bacon, een pizzapunt, blokjes kaas en worst en veel te veel gehaktballetjes in alle soorten en maten. Niet te begrijpen voor een ieder die niet met dit virus is besmet.

Toch wil ik een poging wagen om iets van dat geheim prijs te geven. Carnaval heeft niets te maken met lust en goedkope sex, maar alles met verleiden en verlangen. Niets met clichés en wetmatigheden, maar alles met originaliteit, creativiteit en spontaniteit. Niets met plichtmatige gesprekken en wenselijk gedrag, maar alles met juweeltjes van toevallige ontmoetingen en spontane invallen. Zoals maandagmiddag. Kapot moe zat ik op een vensterbank in hartje Maastricht. Opeens schoof een oud vrouwtje naast mij aan. Of ik misschien haar Secondlove.nl date was? 5 hele minuten hebben we een weergaloze act voor twee personen opgevoerd. Totdat haar bejaarde man verscheen en aan z'n Marie vroeg of het toch niet tijd werd om verder door de stad te trekken. Dat is carnaval in al zijn puurheid. Zo kan ik nog uren verhalen over wat carnaval 2012 mij aan soulfood heeft opgeleverd.

Carnaval is in elk geval ook het feest bij uitstek om het beelddenken te stimuleren. Daarom een paar persoonlijke foto's als kleurrijke bewijsstukken voor het echte carnavalsgevoel.

Het Amorsplein in hartje Maastricht van bovenaf...

Zo vader, zo zoon... Hun vriendin, een Amerikaanse van geboorte, heeft deze prachtige foto gemaakt en nog een paar hele fraaie, te bewonderen op haar eigen blog: www.fleuropean.com

Zo moeder, zo dochter...

Gedetailleerde carnavalskunst

Deze kids hoef je straks carnaval niet uit te leggen...

Nooit alleen, ook in de massa niet.

En dan is dinsdagavond heel laat alles voorbij. Daarover is een liedje gemaakt dat zo precies het gevoel op dat moment weergeeft, dat zelfs de buitenstaander die de tekst niet helemaal begrijpt, een beetje voelt wat het is om als carnavalsvierder weer een jaar te moeten wachten: